Χάρισε Δύναμη: Μία Πρωτοβουλία Για Τις Γυναίκες Με Καρκίνο

“H πρωτοβουλία Χάρισε Δύναμη είναι μία ιδέα που μας απασχολούσε αρκετά χρόνια,” αναφέρει η κ. Eλευθερία Κούρεντα, Αντιπρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Άλμα Ζωής, “καθώς μία περούκα αποτελεί μία άμεση ανάγκη για τις γυναίκες που έχουν διαγνωσθεί με καρκινό, ειδικά για όσες έχασαν τα μαλλιά τους κατά τη διάρκεια της θεραπείας.” 

Το πρόγραμμα Χάρισε Δύναμη, το οποίο ξεκίνησε το Νοέμβριο του 2015, από το σύλλογο Άλμα Ζωής, έχει ως σκοπό να προσφέρει όσο το δυνατόν περισσότερες περούκες σε γυναίκες που βρίσκονται στο στάδιο της χημειοθεραπείας για την αντιμετώπιση του καρκίνου.

“Δυστυχώς, το κόστος μίας καλής περούκας είναι αρκετά μεγάλο – ανέρχεται στα 600 ευρώ περίπου – και φυσικά μόνο το μισό ποσό καλύπτεται από τα ασφαλιστικά ταμεία,” αναφέρει η κ. Kούρεντα. “Πολλές γυναίκες τώρα – εν μέσω οικονομικής κρίσης – είναι εντελώς ανασφάλιστες, με αποτέλεσμα για πολλές από αυτές το συνολικό κόστος μίας καλής περούκας να είναι απαγορευτικό,” συνεχίζει.

Το πρόγραμμα Χάρισε Δύναμη λοιπόν καλεί όσες γυναίκες θα ήθελαν να βοηθήσουν, να κόψουν την κοτσίδα τους και να τη στείλουν στο Σύλλογο. Στη συνέχεια εταιρίες που κατασκευάζουν περούκες αγοράζουν τα μαλλιά αυτά. Mε τα λεφτά που λαμβάνει ο σύλλογος από την πώληση των μαλλιών, καθώς και με τη βοήθεια χορηγών, αγοράζονται οι περούκες.

“Οι γυναίκες, ανεξαρτήτως του τύπου καρκίνου από τον οποίο νοσούν, μπορούν να προμηθευτούν μία περούκα από το σύλλογο μας, χωρίς κανένα κόστος. Οι πρώτες περούκες θα δοθούν στις γυναίκες που το έχουν ανάγκη, τώρα, το Φεβρουάριο.”

Προτεραιότητα θα δοθεί σε γυναίκες οι οποίες είναι άνεργες, ανασφάλιστες και έχουν ετήσιο εισόδημα κάτω από 12.000 ευρώ, όπως εξήγησε η κ. Κούρεντα, καθώς ο Σύλλογος πιστεύει πως αυτές είναι οι γυναίκες που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη για βοήθεια.

“Φυσικά ακόμα δε γνωρίζουμε τις ανάγκες των γυναικών και πόσες περούκες θα μας ζητηθούν. Προς το παρόν όμως, φαίνεται ότι η ζήτηση είναι μεγάλη, καθώς ήδη δεχόμαστε τηλεφωνήματα από γυναίκες καθημερινά.”

Κριτήρια

Τα μαλλιά που δωρίζονται θα πρέπει να πληρούν ορισμένα κριτήρια ώστε να μπορούν αργότερα να υποστούν επεξεργασία. Τα μαλλιά θα πρέπει να είναι φυσικά και όχι βαμμένα, δε θα πρέπει να υπάρχουν πολλές λευκές τρίχες και η κοτσίδα που σχηματίζουν θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 20 εκατοστά.

Μέχρι στιγμής, στους λίγους αυτούς μήνες που βρίσκεται το πρόγραμμα Χάρισε Δύναμη σε εφαρμογή,ο σύλλογος έχει καταφέρει να συγκεντρώσει περισσότερες από 1200 κοτσίδες, οι οποίες προέρχονται τόσο από γυναίκες αλλά και από παιδιά.

“Τα κορίτσια ενός σχολείου της Βόρειας Ελλάδας έκοψαν ομαδικά τα μαλλια τους και μας έστειλαν τις κοτσίδες τους. Επίσης, πάρα πολλές κοπέλες στην εφηβεία μας έχουν στείλει την κοτσίδα τους μαζί με γράμματα και μηνύματα αγάπης. Είναι πάρα πολύ συγκινητικό το ενδιαφέρον και η ανταπόκριση τους.”

Λόγω μεγάλης ανταπόκρισης, παρόλο που το πρόγραμμα Χάρισε Δύναμη ξεκίνησε πιλοτικά με σκοπό να λήξει τον Ιούνιο του 2016, πλέον ο στόχος του Άλμα Ζωής είναι να γίνει μόνιμο. “Από τη μέχρι τώρα ανταπόκριση βλέπουμε πως είναι ένα πρόγραμμα που θα μπορούσε να λειτουργήσει σε σταθερή βάση και όπως όλα δείχνουν το πρόγραμμα θα συνεχιστεί.”

H Περούκα

Το θέμα της απώλειας των μαλλιών εξακολουθεί και αποτελεί ταμπού στην ελληνική κοινωνία όπως εξηγεί η κ. Κούρεντα και κάτι το οποίο μπορεί να περιορίσει μία γυναίκα από τις καθημερίνες της δραστηριότητες.

“Για παράδειγμα μία δασκάλα, ή μία γυναίκα που έρχεται σε επαφή με κόσμο και θέλει να διατηρήσει την εμφάνιση που είχε και πριν τις χημειοθεραπείες, σίγουρα θα χρειαστεί να φορέσει περούκα και πιστεύω πως όλες οι γυναίκες θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να φορέσουν μία περούκα όταν το χρειάζονται.”

Η ίδια προτίμησε να φορέσει μαντήλι κατά τη διάρκεια της θεραπείας της, αλλά αρκετές φορές κλήθηκε ν᾽αντιμετωπίσει τα αδιάκριτα βλέμματα, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει. “Πολλές φορές αισθανόμουν να με κοιτάνε περίεργα και στο δρόμο αλλά και στη δουλειά μου. Νιώθεις ότι στοχοποιείσαι και σε συνδυασμό με όλη τη διαδικασία είναι αρκετά επιβαρυντικό ψυχολογικά. ”

Άλμα Ζωής

Το Άλμα Ζωής ιδρύθηκε το 1988 και προσφέρει δωρεάν ψυχοκοινωνική στήριξη στις γυναίκες που έχουν διαγνωσθεί με καρκίνο του μαστού αλλά και ενημέρωση για πρόληψη και έγκαιρη διάγνωση.

“Για τους ασθενείς που έχουν διαγνωσθεί με καρκίνο τα προβλήματα που προκύπτουν είναι πολλά, σε συνδυασμό με την ίδια την ασθένεια και χρειάζεται πραγματική δύναμη για ν᾽ αντιμετωπίσεις τις ψυχοσωματικές επιπτώσεις. Εμείς, θέλουμε όλες οι γυναίκες, ανεξαρτήτως του τόπου κατοικίας τους, να έχουν πρόσβαση στη θεραπειά σε περίπτωση που νοσήσουν, αλλά και να υπάρχει η δυνατότητα της πλήρους ψυχοκοινωνικής τους αποκατάστασης.”

Καθώς όμως η οικονομική κρίση που βιώνει η Ελλάδα σήμερα λειτουργεί ως ανασταλτικός παράγοντας στην παροχή ψυχοκοινωνικής στήριξης σε πολλές γυναίκες, το γεγονός αυτό δεν έχει σταθεί εμπόδιο και στη δράση του Άλμα Ζωής. Μάλιστα, ο κόσμος είναι περισσότερο ευαισθητοποιημένος σε σχέση με πριν από την κρίση, όπως εξηγεί η κ. Κούρεντα.

“Περισσότεροι άνθρωποι ζητάνε βοήθεια αλλά και περισσότεροι άνθρωποι είναι έτοιμοι να την προσφέρουν. Ίσως και αυτό είναι το θετικό της κρίσης, έχουμε έρθει όλοι πιο κοντά και η προσφορά είναι πολύ μεγάλη πλέον.”

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον Πανελλήνιο σύλλογο Άλμα Ζωής και τη δράση του, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του.

 

Take a minute to hit the Like or Share button if you liked this post. Or follow viewpoint to stay updated. Feel free to comment and share your thoughts. 

Ένας Άλλος Κόσμος

Η μόλις δεύτερη κινηματογραφική δουλειά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη - "Ένας Άλλος Κόσμος" - παίζεται τον τελευταίο καιρό στις κινηματογραφικές αίθουσες Ελλάδας και Κύπρου και για πολλούς λόγους αποτελεί μία ταινία που σίγουρα αξίζει να παρακολουθήσει κανείς στον κινηματογράφο.

Η ταίνια αποτελείται από τρεις διαφορετικές ιστορίες, που η κάθε μία με ξεχωριστό τρόπο εξυμνεί την αγάπη και τον έρωτα. Τρία μη συμβατικά ζευγάρια διαφορετικών ηλικιών, τα οποία προκύπτουν εντελώς τυχαία και που κατά τη διάρκεια της ταινίας έρχονται αντιμέτωπα με τον κοινωνικό ρατσισμό και τα προβλήματα που η Ελλάδα της κρίσης καλείται να ξεπεράσει.

Μία δραματική ταινία που όμως εμπεριέχει και αρκετά κωμικά στοιχεία τα οποία λειτουργούν ως καταλύτης, απαλύνοντας λίγο τη βαριά ατμόσφαιρα που δημιουργεί η καυστική και συγχρόνως δεξιοτεχνική από τον Παπακαλιάτη απεικόνιση των όσων διαδραματίζονται στη χώρα λόγω της οικονομικής κρίσης και του μεταναστευτικού, που με τη σειρά τους έχουν οδηγήσει στην άνοδο ακροδεξιών τάσεων. Δεν ανεφέρεται σε μία ουτοπική και ξένη πραγματικότητα, αλλά στη δική μας σκληρή πραγματικότητα, την οποία βιώνουμε καθημερινά και με την οποία μπορούμε εύκολα να συνδεθούμε. Ίσως και αυτό να είναι ανάμεσα στα μυστικά της επιτυχίας της.

Το σημείο τομής των τριών ιστοριών αποκαλύπτεται στο θεατή στο τέλος της ταινίας, οδηγώντας τον στη λύτρωση και παράλληλα μεταφέροντας το μήνυμα  πως η ανθρωπιστική κρίση και η κρίση κοινωνικών αξιών τις οποίες βιώνουμε, αποτελούν ταυτόχρονα και κρίσεις προσωπικών αξιών που επηρεάζουν και αμφισβητούν ακόμη και τους δεσμούς της οικογένειας, δεσμούς που χαρακτηρίζουν τον ελληνικό λαό.

Τα καθηλωτικά πλάνα, η πρωτότυπη μουσική, το ανατρεπτικό σενάριο, οι ταλαντούχοι πρωταγωνιστές, όλα συντελούν στην εξέλιξη και κορύφωση του σύγχρονου ελληνικού δράματος, το οποίο παρασύρει το θεατή σ᾽έναν άλλο κόσμο για σχεδόν δύο ώρες.

Βέβαια, είναι γνωστό πως ο Παπακαλιάτης είναι ένας καλλιτέχνης και δημιουργός ο οποίος έχει φανατικούς θαυμαστές ή επικριτές, ιδιαίτερα μετά την πρώτη κινηματογραφική του δουλειά "Aν". H αλήθεια όμως είναι πως η καινούργια του ταινία δεν έχει καμία σχέση με την προηγούμενη σε πολλά επίπεδα. Ο ίδιος τολμάει, εξελίσσεται και τελικά θέτει τον πύχη ψηλά ακόμη και στον ίδιο του τον εαυτό, κάνοντας μας ν᾽αναρωτηθούμε τι θα μπορούσε να κάνει μετά ώστε να ξεπεράσει αυτή του την επιτυχία. Με αυτήν του την ταινία αποδεικνύει πως είναι ένας πολυτάλαντος άνθρωπος, σεναριογράφος, ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Φυσικά μία ταινία δεν είναι μόνο ατομική αλλά και συλλογική επιτυχία και η ομάδα αυτή, από ηθοποιούς μέχρι τεχνικούς φαίνεται πως ξεκλείδωσε το μυστικό της επιτυχίας, αφήνοντας μία θετική επίγευση σε κοινό και κριτικούς.

Σύντομα θα μεταφερθεί με υπότιτλους και στις κινηματογραφικές αίθουσες του εξωτερικού.

Πρωταγωνιστούν:

  • Andrea Osvárt - Elise
  • J.K. Simmons - Sebastian
  • Μαρία Καβογιάννη - Μαρία
  • Μηνάς Χατζησάββας - Αντώνης
  • Χριστόφορος Παπακαλιάτης - Γιώργος
  • Νίκη Βακάλη - Δάφνη
  • Νίκος Χατζόπουλος - Ηλίας
  • Οδυσσέας Παπασπιλιόπουλος - Οδυσσέας
  • Tawfeek Barhom - Farris

Μην τη χάσετε!

Ένας Άλλος Κόσμος

 

Take a minute to hit the Like or Share button if you liked this post. Or follow viewpoint to stay updated. Feel free to comment and share your thoughts. 

Δεν Είμαστε Όλοι Μετανάστες;

Δυστυχώς, οι τραγωδίες με πρωταγιστές μετανάστες ανοιχτά του Αιγαίου, αυξάνονται ᾽μέρα με τη ᾽μέρα. Χιλιάδες άνθρωποι έχουν χαθεί στο πέλαγος στην προσπάθειά τους ν᾽αποκτήσουν μία καλύτερη ζωή. Δίνουν ότι έχουν και δεν έχουν με την ελπίδα ότι θα τους δοθεί μία δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. 

Αν τελικά καταφέρουν να πατήσουν το πόδι τους στη στεριά, ένας νέος γολγοθάς τους περιμένει. Στη δική τους προσωπική Οδύσσεια δεν υπάρχει Ιθάκη, παρά μόνο ένα μακρύ και δύσκολο ταξίδι. Πολλοί από αυτούς όμως δεν είναι μόνοι, καθώς υπάρχουν ακόμη άνθρωποι, στην Ελλάδα της κρίσης, οι οποίοι προσφέρουν την άνευ όρων βοήθειά τους, αψηφώντας το κρύο. Είναι εκεί διαθέτοντας αγαθά όπως τρόφιμα, κουβέρτες, νερό, ζεστά ρούχα ή ακόμη και μία θέση στο σπίτι τους σε αυτούς τους ανθρώπους που η ζωή δεν τους χαρίστηκε.

Όμως, υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος, αυτή που θεωρεί πως οι μετανάστες έρχονται στη χώρα και γεμίζουν τις πλάτειες μας και θα διεκδικούν τις δουλειές μας αύριο, όπως μου είπε ένας φίλος τις προάλλες, ο οποίος και αυτός όπως και ᾽γω εγκατέλειψε την Ελλάδα αναζητώντας μία καλύτερη τύχη και μία δουλειά στην Ολλανδία.

Μήπως όμως πρόκειται για έλλειψη αυτογνωσίας; Πως είναι δυνατόν εμείς που αφήσαμε τη χώρα μας για να κυνηγήσουμε τα όνειρα μας σε μία άλλη χώρα να σκεφτόμαστε κατ᾽αυτόν τον τρόπο, ειδικά όταν το μεγαλύτερο μέρος των νεοΕλλήνων βρίσκεται σε χώρες όπως Γερμανία, Ολλανδία, Αγγλία, Βέλγιο, Αυστρία. Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι μία χώρα αποστολής αλλά και υποδοχής μεταναστών και ᾽μεις καλώς ή κακώς ανήκουμε σ᾽αυτήν την κατηγορία. Μας πειράζει όταν οι Ολλανδοί μας αντιμετωπίζουν με καχυποψία ή προκατάληψη και ρατσισμό λόγω της καταγωγής μας και ας έχουμε πτυχία και μία λίστα προσόντων που ξεπερνούν αυτά των Ολλανδών πολλές φορές, αλλά παρόλαυτα το ίδιο δεν κάνουμε και ᾽μεις στους μετανάστες;

Και φυσικά να μην ξεχνάμε πως οι Έλληνες ανέκαθεν μετανάστευαν στο εξωτερικό και δεν ήταν πάντα μορφωμένοι και νέοι με μεταπτυχιακά, αλλά πολλές φορές αγράμματοι άνθρωποι που άφηναν την οικογένειά τους, μ᾽ένα σακίδιο στον ώμο και λίγα χρήματα και έφευγαν στο εξωτερικό με την ελπίδα ότι θα βρουν αμέσως δουλειά.

Κρίνουμε και αρνούμαστε να βοηθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους που όπως αποδεικνύεται διαλέγουν μεταξύ σφαίρας και πνιγμού και μετατρέπουμε το δράμα τους σε ευκαιρία διαπραγμάτευσης με την Ευρώπη της αλληλεγγύης; Οι άνθρωποι αυτοί, και αναφέρομαι στους Σύριους, είναι άνθρωποι μορφωμένοι, μιλούν αγγλικά και σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι φτωχοί, αλλά δυστυχώς άνθρωποι παγιδευμένοι που η σκληρότητα του πολέμου τους στέρησε την ελπίδα και η Ευρώπη της αλληλεγγύης το μέλλον. Η ξενοφοβία τελικά σκοτώνει.

 

Take a minute to hit the Like or Share button if you liked this post. Or follow viewpoint to stay updated. Feel free to comment and share your thoughts.